عليه - بايد اجازه دهد تا روح مؤمن يا كافر گرفته شود ، و بهشت يا جهنم را در جلو خودش مىبيند ؛ آدم بد جهنمش را مىبيند و پشيمان است . اما نه از گناه ، او ممكن است توبه كند اما نه توبه از گناه ، پشيمان از اين كه چرا آن گونه عمل كرده كه حالا اين طور جزا داشته باشد ؛ مثل آدم اعدامى ، وقتى مىخواهد پاى چوبهء دار برود پشيمان است ، اما معمولًا از اين پشيمان نيست كه چرا فلانى را كشته ، بلكه مىخواهند به دارش بزنند . خواجه نصير طوسى ، آن مرد بزرگ در عرفان و فلسفه و فقه ، در شرح اشارات مىگويد : اگر توبه كسى به خاطر رفتن به بهشت يا نرفتن به جهنم باشد قبول نيست ، توبه يعنى شرمندگى از گناه و خدا . هفته گذشته گفتم كه توبه يعنى حربن يزيد رياحى در مقابل امام حسين ( ع ) . حربن يزيد رياحى از چه پشيمان شد ؟ از گناهش شرمنده بود ، و الا نه كسى مىخواست او را بكشد ، نه عذابى بود و نه دنيايى ، اگر به طرف امام حسين ( ع ) مىآمد ، چرا نمىتوانست سرش را بلند كند و به روى امام حسين ( ع ) نگاه كند ؟ زيرا از گناهش شرمنده بود ، به اين مىگويند توبه . خواجه نصيرالدين طوسى - رحمه الله عليه - مىگويد : اگر كسى مىخواهد كه توبه‌اش پذيرفته شود ؛ بايد اين طور باشد ، بگويد : من روزى خدا را خوردم ، در ملك او بودم و در مقابل خدا و در محضر